elegancia acesa

Puiden ser espectador e aprezar ese xeito. Sentarse na butaca e observar a interpretación privilexiada a pesares da intranscendencia da historia e as limitacións da separata. Non era o mellor ambiente e material para reiventarse pero hai actrices que sempre iluminan por si mesmas a escuridade do escenario. Con vigor, ritmo, honestidade e elegancia...elegancia para marcar a posición as miradas e os pasos de zapatos vermellos. Debe ser esa etiqueta que non se prodiga pero mitifica as dramaturxias, algo así como "a gran dama da escena..." que encabeza carteis co prestixio adquirido e a madurez necesaria. Era María Barcala, Teatro do Atlántico, coa obra A bombilla máxica.

Só resumo...

Frédéric Boilet , o mangaka europeo

Un título divertido que agocha unha pequena xoia, tan simple e elegante como un embigo. Frédéric Boilet desenfía este embigo nun monólogo detallista e levemente obsesivo, ambientando unha rutina sentimental serena, esperanzada e sumisa pero batallada paso a paso. No seu ritual documentalista para reconstruir os encontros con Yukiko, sobre un sustrato bio-foto-gráfico, a sensibilidade,o ritmo narrativo e a precisión con que Boilet alude á moza son algunha das chaves da forza expresiva desta obra e do partido que se lle pode sacar a arte da BD.
É doado identificarse con esa historia de amor perdida de antemán nun tempo de felicidade pactado que nunca será suficiente. Frédéric asume un punto de vista subxectivo moi literal axeitado para suliñar a autenticidade do relato e a transparencia sentimental que o lector non dubida en adoptar, namorándose de Yukiko e celebrando/sufrindo cada centimetro de conquista ou perda sobre a moza da camiseta a raias.

Só resumo...

Casahamlet fantástico

A revista Casahamlet, ese excepcional catálogo de ensaio e creación dramática, dedica o último número ao teatro fantástico. Aínda que hoxe asociamos máis o termo á literatura moderna a partir do século XIX ou ao cinema, non é unha inspiración allea á vella arte escénica, posto que como se proclama no editorial, o teatro como expresión primixenia do ser humano é o espello da vida e polo tanto do elemento mítico imprescindíbel do individuo. É por tanto unha cuestión de variación léxica que o teatro reivindica con absoluta lexitimidade. Non obstante a influencia desta era de comunicacións globais desdebuxa os formatos de creación clásica, incorporando novas linguaxes e xeitos de pensar á fantasía do século XXI.
Nunha limitación de espazo que resulta ao final verdadeiramente estimulante, os autores convocados pola Casahamlet escenifican con instruccións breves unhas historias imaxinativas, sorprendentes, oníricas, perfectamente veteadas de humor, surrealismo e suspense segundo os casos para ambientar distintas mensaxes co selo fantástico.
Todo é posíbel aqui: dous espectros que contemplan a súa propia autopsia, un locutor dun noticiario de televisivo, insospeitado e indecente espectador dunha das novas, homes con máscaras de animais que pelexan a morte cun inimigo invisíbel, un especulador inmobiliario que intenta corromper a todo un bardo nacional...e moitas máis que se representan con enfoque fantástico nesta imprescindíbel recompilación de teatro breve á que nos invita Casahamlet.

Só resumo...

Natureza e Literatura, unha eficaz asociación para atraer viaxeiros

A concelleira de turismo, Maria Fernández, deulle pulo e determinación á necesidade de darlle unha nova imaxe ao Concello do Valadouro. A idea era contar coa ampla canteira (tendo en conta a poboación deste concello) de artistas, escritores, músicos, arquitectos ou xornalistas que dan homenaxe aos súas orixes e que deixaran pensamentos, reflexións ou sentimentos asinados ao lado de fotografías que suliñan O espírito máxico e verde deste val. Como moitos outros sitios de Galicia, si, pero coa súa propia personalidade. "Vive unha terra de contos e lendas" é o lema dun proxecto no que colaboran Miguel Vila, Isaac Ferreira, Xosé Manuel Casabella, Xan Casabella, Miro Casabella, Manuel Lourenzo, Xesús Pisón e Alaxe. Todos dando fe e boa conta do inspirador que pode ser esta terra de contos e lendas para as súas diversas facetas profesionais.

Get your own - Open publication

Só resumo...

Tropa de Elite

Tiña gañas de ver , Tropa de Elite, o filme brasileiro que describe as actuacións do BOPE, unha policia paramilitar que debe pacificar as favelas co motivo da visita do Papa Xoán Pablo II.
Hai no filme un triángulo definitivo e esencial: o capitán Nascimento e os dous aspirantes Neto e Matías. O oficial desexa abandoar o corpo, aflixido por un forte estrés que pon en perigo a súa estabilidade emocional e a vida familiar co seu fillo recén nacido. Para cumprir ese desexo, precisa atopar un sustituto e ambos aspirantes serán decisivos para completar esa misión. É dificil encadrar Tropa de Elite nun xénero ao uso, posto que aínda que xoga con ingredentes de acción policial con persecucións, tiroteos, narcos, é enfocado dun xeito máis real ou documental e menos efectista onde a dramatización é secundaria na construcción da historia. As personaxes non se abordan con profundidade, o máximo protagonista, o capitán Nascimento narra en off e en primeira persoa unha gran parte das pasaxes co principal obxecto de describir e explicar os mecanismos de funcionamento deste peculiar corpo, destacando as constantes corrupcións e o durísimo proceso de adestramento dos novos aspirantes. Nascimento denuncia con obxectividade fria e moral contradictoria a incompetencia a corrupción da unidade pero protagoniza e xustifica a tortura e brutalidade duns soldados convertidos en meros exterminadores. Paralelamente quere abandoar o sistema e para iso aparecen Neto e Matías: inxenuos, idealistas, honrados que baten de fronte cunha realidade pervertida.
Matías dubidoso, intelectual que estuda Dereito e quere cambiar a sociedade, enrédase nunha situación perigosa con estudantes acomodados que xogan con ONGs, drogas e narcos. Hai unha relación cunha rapaza benintencionada que provocará o desenlace final. Pero sería excesivo falar de amor nun filme rudo e despoxado de tópicos felices. A acción é confusa visualmente, difícil de "ler", tipo cámara de guerra sen grandes alardes escénicos, o mesmo nas torturas e asasinatos, sobrios sen concesión ao espectáculo efectista pero que se intúen aínda máis terribeis.
Hai agresividade, personaxes ao límite, crueis e sobrevivintes que queren a súa parte do pastel a ambos lados da lei, sen que sexa doado distinguir quen merece máis a nosa "aprobación ética".
En definitiva unha película ben interpretada, atractiva e diferente cunha narrativa áxil e fluida para contar unha historia dende outra perspectiva pero na que se agocha unha mensaxe ambigua e perigosa no que o remedio acostuma a ser peor que a enfermidade.

Só resumo...

Unha vila con encanto

Hai iniciativas privadas que en determinadas circunstancias e contextos teñen unha dimensión tan pública ou máis que outras promovidas polas administracións.
Non hai moitas datas inaugurouse un hotel en Ferreira do Valadouro, unha hospedaxe con encanto. Sen coñecer o contexto da vila do val que nomea a este centro, poderíamos pensar que simplemente un novo negocio abre as súas portas co declarado e honesto propósito de facer empresa: obter beneficio e benestar para os seus promotores ademais de crear emprego e atraer visitantes a esta localidade.
Si, si...todas esas cousas comúns a iniciativas semellantes que sen embargo non me inspirar a escribir unha entrada propia e dedicada á causa que lles refiro.
Para os que non coñezan a vila, contarlles que pode que Ferreira non teña unha estampa tan fermosa, egrexia ou singular como se pode inferir das palabras estandarizadas propias dunha redacción de guia turística ou a exaltación dun fillo ilustre. Esto non obsta para que os ferreirense e valadourenses sempre admiráramos neste pequeno pobo, certos perfís, ritmos, espazos que caracterizaron a esta vila a través do tempo dándolle unha (certa) distinción. Ferreira foi máis: un centro comercial e de servizos desta comarca do Valadouro que no 1894 recibia concesión rexia de Vila. A praza e os cantóns, as notables casas de pedra, galerías, balconadas e forxados, os bancos, os bares e os comercios que arrecendían a vilego e señorial...

O espírito desa Ferreira foise diluíndo co paso dos anos ao mesmo tempo que outros pobos medraban e vigorizaban a súa influencia na comarca, unha vila illada, decadente e inanimada a maior parte do ano.

Tiven sorte de estar na inauguración e de que María Hermida, directora do hotel, me ensinara, ilusionada e orgullosa, habitación por habitación, cada un dos espazos exclusivos creados con sabedoría e cariño, unhas dependencias personalizadas no que o amor polo moble antigo, restaurado ou recreado está presente sen renunciar ás comodidades propias dun estabelecemento da súa categoría. María acompañábame polos corredores advertíndome da colocación simbólica e nada casual de cada obxeto decorativo capturado a través do tempo...utís de traballo, unha lembranza a o avó zoqueiro, un vello pupitre infantil, unha gramola...
A recuperación arquitectónica de varias fachadas da praza, a plusvalía para o concello que significa contar con prazas hosteleiras de calidade, a creazón dun espazo cara ao río que debe espolear ao concello na execución dun proxecto de paseo fluvial e a recuperación dese tramo do río...
Como ven, dimensións públicas e fondas dunha iniciativa privada.
Cando todos os veciños andabamos a percorrer o Hotel Vila do Val, varios coincidian nunha sentenza admirativa e confusa: Parece que non estamos en Ferreira!! Pois si señores, precisamente estamos en Ferreira, naquela vella Vila emprendedora e vital xa esquecida na memoria colectiva, pero Ramón Hermida e familia quixeron rescatar un espazo da nosa historia que se puidera reiventar sen complexos, con imaxinación e inspiración na tradición, é dicir, a vella Ferreira que ben puidera ser o ensaio da Ferreira do futuro.

Entrevista a María Hermida en Radio Valadouro (02/07/08)

Só resumo...

Cementar, cementarei...loguiño de crarear

Os galegos sentimos unha atracción morbosa e devota polo cemento. Era inevitable, era un país demasiado verde e cheo de pedras irregulares e lama incómoda...e de repente chegou o cemento co seu discreto encanto proletario, a poesía do árido nunha xeografía demasiada húmida. O granuloso chegou como proverbial fixador dos rebeldes bucles e ondas dunha terra enmarañada.
O cemento seca, fixa e da esplendor, é como un infalible e matemático agrimensor, unha marea uniformadora que salpica e iguala como un traxe mao a aldeas e vilas, vivendas e alpendres, adros e parques.
A pizarrosa bóveda deste noroeste simplemente imita a execución virtuosa e inspiradora do artista galego que estende este ouro gris en todo tipo de arquitectura.
Si amigos, o cemento é o trunfo do ser humano sobre a torpe e teimosa natureza, detén o tempo e inmortaliza as nosas pegadas neste mundo, nesta civilización de futuro.

Só resumo...